Zapraszamy na nasz profil!

Artykuły dla rodziców

Świąteczne emocje

            Zbliżają się Święta Wielkanocne. Dla wielu z nas będzie to czas spędzony w domu samotnie lub w niewielkim gronie rodzinnym. Bez żadnych wyjazdów i odwiedzania przyjaciół, dziadków itd. Wiadomo, że jest to czas, który określany jest jako bardzo radosny z wielu względów, między innymi religijnych (dla wielu osób), pogodowych. Wiosna jest uważana za najbardziej pozytywną porę roku, kiedy wszystko na nowo się rodzi i rozkwita.

            Jednak najważniejszym aspektem psychicznym i psychologicznym każdego z nas jest to, żeby nie udawać w tym bardzo trudnym dla każdego okresie. Pomimo tego, iż sytuacja świąteczna wymaga od człowieka radowania się, to dajmy sobie przyzwolenie na momenty smutku, nostalgii. Nakryjmy pięknie do stołu, ubierzmy się odświętnie, celebrujmy wspólne spożywanie posiłku. Zadbajmy o dobrą atmosferę, a jeśli dopadnie nas chwila smutku, nie brońmy się przed nim. Mamy do niego prawo. Pobądźmy z nim przez chwilę.

            Spędźmy te dni na rozmowach z rodziną. Pamiętajmy o kontaktach telefonicznych z osobami starszymi, które nie używają nowoczesnych technologii komunikowania się. Im jest szczególnie trudno. Obejrzyjmy optymistyczne filmy lub posłuchajmy ulubionych audycji. Niech dzieci zadzwonią do swojej babci lub dziadka, albo cioci, wujka. Może warto przypomnieć najmłodszym o dawnych tradycjach i zwyczajach wielkanocnych w naszym kraju. Porozmawiać z dziadkami lub poszukać informacji w Internecie. Nie skupiajmy się na czytaniu, czy oglądaniu wiadomości, ograniczmy je do niezbędnego minimum.

A na koniec możemy wspólnie z dziećmi upiec i udekorować babę wielkanocną lub mazurka, zrobić zdjęcie i pochwalić się nimi krótko po tym jak sytuacja na świecie, a przede wszystkim w naszym kraju wróci do normy. Wypróbujmy stary rodzinny przepis na potrawę wielkanocną, skonsultujmy się telefonicznie w tej sprawie z mamą czy babcią, na pewno będzie im miło, że mogą służyć pomocą.

            Bądźmy w te święta blisko mimo wszystko. Życzę wszystkim oczywiście zdrowych Świąt Wielkanocnych, bądźmy sobą!

Opracowała

Marta Habrzyk- psycholog, socjoterapeuta

Nauka w domu- jak motywować dzieci?

            Po zamknięciu przedszkoli, szkół i innych placówek oświatowych gorącym tematem stała się nauka w domu. W naszym przedszkolu został wybrany i wprowadzony jeden z wielu modeli edukacji zdalnej. Rodzice dostają pewien materiał do „przerobienia” z dzieckiem. Są to różnego rodzaju zadania, ćwiczenia, zabawy. Aktualnie jesteśmy w trudnej sytuacji, z którą musimy poradzić sobie wspólnie.

          Jak powinni postępować rodzice, opiekunowie, aby zachęcić dziecko do nauki w domu? Jednym z podstawowych aspektów jest wspieranie dziecka, jednak bez wyręczania go. Jest to idealna okazja, aby popracować nad samodzielnością. Należy dać dziecku przestrzeń, w której będzie miało okazje na przetestowanie swoich możliwości na zasadzie prób i błędów. W tym momencie warto wypracować sobie system nagród- pochwalić za każde, nawet drobne, osiągnięcie. Aktualnie mamy czas, w którym można intensywnie budować system wartości przedszkolaka. Ważna jest także samokontrola wykonywanej pracy. Jeżeli dziecko popełni błąd w jakimś zadaniu, to nie wskazujemy palcem, w którym miejscu się on znajduje. Dajemy czas, aby młody człowiek sam zauważył, co zrobił nie tak i miał szansę na poprawę. Pamiętajmy, małymi krokami do celu!

         Kolejnym ważnym aspektem jest rozwijanie wspólnie zainteresowań i pasji przedszkolaka. Duża prośba do rodziców, opiekunów, aby dali oni przestrzeń dziecku na wybór aktywności, czy to będzie wspólne gotowanie, rysowanie, gra planszowa i tym podobne. Znaczące w życiu już młodego człowieka jest ćwiczenie jego autonomii. W tym wieku dzieje się to szczególnie poprzez zabawę i umożliwienie wyboru aktywności. Oczywiście zadaniem rodziców, opiekunów jest ukierunkowanie dziecka.

          My, dorośli, przekonaliśmy się w wielu przypadkach jak trudna jest praca zdalna, tzw. „home office”, kiedy to z jednego pokoju dobiega szczekanie psa, z innego płacz dziecka, a z kuchni woła nas partner/ partnerka. Pamiętajmy, że dziecko odbiera każdy bodziec mocniej niż osoba dorosła i czasami ma problem z utrzymaniem uwagi na jednej rzeczy i skoncentrowaniu się. Stąd też warto ułatwić dziecku naukę poprzez dobrą organizację wspólnego czasu. Najważniejszym aspektem jest wypracowanie dobrego harmonogramu dnia tak, aby nauka stała się jego nieodłącznym elementem. Dodatkowo warto dokonać selekcji zadań domowych zaczynając od tych najprostszych, co zmotywuje do wykonania coraz trudniejszych ćwiczeń. Pamiętajmy także o systematyczności! Nie od dzisiaj wiemy, że warunki domowe bardzo często nie sprzyjają wykonywaniu obowiązków zarówno zawodowych jak i przedszkolnych/ szkolnych, jednak zostawienie wszystkiego „na później” może przysporzyć wiele problemów i zdemotywować rodzica, opiekuna oraz dziecko.

Powodzenia!

 

Opracowała

Marta Habrzyk- psycholog, socjoterapeuta

Rozwój emocjonalno-społeczny dzieci w wieku przedszkolnym

Okres przedszkolny to czas, gdy dziecko poprzez kontakt z rówieśnikami oraz dzięki oddziaływaniom wychowawczym dorosłych, uczy się skomplikowanego świata uczuć. Odkrywa, czym są emocje, poznaje ich głębie, zaczyna je nazywać i okazywać innym.

Emocje dzieci w wieku przedszkolnym są jeszcze niestałe – łatwo powstają, trwają krótko i szybko się zmieniają. Oprócz ruchów i mimiki, do wyrażania uczuć dzieci włączają reakcje werbalne.

Osiągnięcie przez dziecko pełnej dojrzałości emocjonalnej jest procesem długotrwałym i nie kończy się w okresie przedszkolnym.

Dzieci w wieku 2 – 3 lat uczą się autonomii, chcą samodzielnie jeść, ubierać się, dbać o własną higienę; porażki w osiąganiu tej niezależności rodzą w dziecku zwątpienie we własne zdolności i poczucie wstydu.

By 2/3 latek mógł przejść na kolejny poziom rozwoju zachęcajmy go do samodzielności.

Chwalmy, gdy mówi „ja sam”. Pomagajmy, gdy jest mało zaradny. Pokazujmy nawet małe sukcesy w byciu niezależnym. Nie zawstydzajmy, gdy czegoś nie potrafi.

Dzieci w wieku 4 – 5 lat chcą podejmować inicjatywę we wszystkich swoich działaniach, próbują wziąć odpowiedzialność za sprawy, które często przekraczają ich aktualne możliwości; ponieważ cele dziecka często różnią się od celów dorosłych, wynikające stąd konflikty wzbudzają w nim poczucie winy; musi ono utrzymać swoje „poczucie inicjatywy”, a równocześnie nauczyć się nie łamania praw wyznaczonych przez dorosłych lub celów innych osób.

Zachęcajmy 4/5 latka do rozwijania pomysłów. Chwalmy go, gdy podejmuje inicjatywę w działaniu.

Pomagajmy, gdy zaczyna wątpić w swoje możliwości. Pokazujmy nawet małe sukcesy w „byciu dorosłym”. Nie zawstydzajmy, gdy czegoś nie potrafi.

Dzieci 6 letnie doskonalą ważne społeczne i szkolne sprawności. Uczą się współpracy, zdrowej rywalizacji, nabywają umiejętności szkolne. Stale porównują siebie z rówieśnikami. Porażka w zdobywaniu tych cech prowadzi do poczucia niższości i braku pewności siebie. W tym okresie zwracajmy szczególną uwagę na wzmacnianie samooceny.

Rozwój społeczny powiązany jest ściśle z rozwojem emocji u przedszkolaka. W przedszkolu zakres i jakość tych kontaktów się zwiększa. Dziecko stopniowo wdraża się do przestrzegania zasad współżycia w grupie, uczy się zachowywać w zróżnicowanych sytuacjach przedszkolnych, ma możliwość pełnienia różnych ról społecznych.

W młodszym wieku przedszkolnym dzieci charakteryzują się dużym egocentryzmem i subiektywizmem. W kontaktach z innymi kierują się własnym punktem widzenia, osobistym dążeniem i pragnieniem. Przeszkodą w układaniu wzajemnych relacji jest trudność dzielenia się zabawkami. Powyżej 5 roku życia dzieci stają się bardziej uspołecznione. Potrafią lepiej współdziałać ze sobą ale w ich zachowaniu występuje upór, agresywność i negatywizm. Częste są nieporozumienia z innymi dziećmi i konflikty z dorosłymi.

Dziecko nie rodzi się z gotowym repertuarem reakcji emocjonalnych jak i społecznych.

Uczy się ich w toku nabywania indywidualnego doświadczenia, w którym my dorośli mamy swój udział.

Jak my jako rodzice/wychowawcy możemy wspomóc rozwój emocjonalno-społeczny:

      Nie utrwalajmy i nie nagradzajmy zachowań, które świadczą o niedostatecznym

rozwoju emocjonalnym (dąsanie, wymuszanie, napady złości);

   › Często rozmawiajmy o uczuciach (dziecko  powinno rozpoznawać własne uczucia i potrzeby oraz mówić o nich,);

    ›  Pamiętajmy: emocjom nigdy nie należy zaprzeczać! Akceptuj uczucia, słuchaj bardzo uważnie;

    ›  Uczmy, jak radzić sobie z porażką;

    ›  Uczmy słuchania;

   ›  Pokazujmy różne punkty widzenia –patrzenie na świat oczami innych jest jedną z cech wysokiej inteligencji emocjonalnej (dziecko powinno zrozumieć , że każdy ma swoje potrzeby często odmienne niż jego własne);

    ›  Dzielmy się swoimi uczuciami;

    ›  Opisujmy zachowanie i jego skutki, oddzielaj sprawcę od czynu;

    ›  Uczmy, że niewypowiedziane emocje są źródłem konfliktów;

    ›  Chwalmy jak najczęściej;

  › Podkreślajmy konsekwencje wynikające z dobrego i złego postępowania dziecka, unikajmy natomiast stosowania kar;

  › Nauczmy  korzystać z działań zmierzających do wyregulowania przykrego stanu emocjonalnego (kącik wyciszenia, skrzynka złości);

   ›  Nie wprowadzajmy niepotrzebnie elementów rywalizacji i wyścigu liczy się efekt a nie dominowanie nad innymi;

   ›  Pomagajmy, podpowiadajmy ale nie wyręczajmy;

   ›  Nie zawstydzajmy, gdy czegoś nie potrafi.

 

    przygotowała: Karolina Wiśniewska

 

Literatura:

A. Klim-Klimaszewska „Pedagogika przedszkolna”,

A. Wentrych „Emocjonalne abecadło. O znaczeniu funkcjonowania emocjonalnego i społecznego dziecka dla dobrego startu w szkole.” BP nr 6.213/2019

Edukacja matematyczna w przedszkolu

Już w okresie przedszkolnym obserwuje się ciekawość dziecka podczas kształtowania wiedzy matematycznej. Wprowadzanie pojęć matematycznych u dzieci w wieku przedszkolnym organizujemy, wykorzystując do tego zabawę i różnorodne zajęcia, z wykorzystaniem odpowiednich metod pracy i dobranych pomocy dydaktycznych. Wszystkie te działania powinny odbywać się przy każdej nadarzającej się okazji z wykorzystaniem sytuacji dnia codziennego. Nauczyciel przedszkola nie uczy przy pomocy słów, poprzez wyjaśnianie i tłumaczenie. Najważniejsze w edukacji matematycznej są osobiste doświadczenia dziecka i jego aktywność. Podstawową formą tej aktywności jest zabawa. To ona tworzy pojęcia i doskonali umiejętności.

 

Edukacja matematyczna w przedszkolu powinna być skierowana na wyrobienie u dzieci odpowiednich kompetencji intelektualnych, zanim rozpoczną systematyczną naukę w szkole. W związku z tymi założeniami, do celów przedszkolnej edukacji matematycznej można zaliczyć:

  • wyposażenie dzieci w określony zasób wiadomości i umiejętności matematycznych,
  • organizowanie dzieciom doświadczeń w zakresie klasyfikacji, ustalenia stałości,
  • tworzenie w umyśle dziecka głównych aspektów liczby naturalnej,
  • kształtowanie intuicji, mierzenia i miary,
  • wdrażanie dzieci do pokonywania trudności zawartych w zadaniach wymagających wysiłku intelektualnego,
  • doskonalenie analitycznego spostrzegania oraz rozwijanie sprawności manualnej i koordynacji wzrokowo–ruchowej.

Zgodnie z podstawą programową wychowania przedszkolnego dziecko, które kończy przedszkole i rozpoczyna naukę w szkole podstawowej powinno w zakresie edukacji matematycznej:

  • klasyfikować przedmioty według: wielkości, kształtu, koloru, przeznaczenia, układać przedmioty w grupy, szeregi, rytmy, odtwarzać układy przedmiotów i tworzyć własne, nadając im znaczenie, rozróżniać podstawowe figury geometryczne (koło, kwadrat, trójkąt, prostokąt);
  • eksperymentować, szacować, przewidywać, dokonywać pomiaru długości przedmiotów, wykorzystując np. dłoń, stopę, but;
  • określać kierunki i ustalać położenie przedmiotów w stosunku do własnej osoby, a także w stosunku do innych przedmiotów, rozróżniać stronę lewą i prawą;
  • przeliczać elementy zbiorów w czasie zabawy, prac porządkowych, ćwiczeń i wykonywania innych czynności, posługiwać się liczebnikami głównymi i porządkowymi, rozpoznawać cyfry oznaczające liczby od 0 do 10, eksperymentować z tworzeniem kolejnych liczb, wykonywać dodawanie i odejmowanie w sytuacji użytkowej, liczyć obiekty, odróżniać liczenie błędne od poprawnego;
  • posługiwać się w zabawie i w trakcie wykonywania innych czynności pojęciami dotyczącymi następstwa czasu np. wczoraj, dzisiaj, jutro, rano, wieczorem, w tym nazwami pór roku, nazwami dni tygodnia i miesięcy;
  • rozpoznawać modele monet i banknotów o niskich nominałach, porządkować je, rozumieć, do czego służą pieniądze w gospodarstwie domowym.

W obszarze edukacji matematycznej dzieci przedszkolne poznają przedmioty, a w szczególności określenia słowne ich charakterystycznych cech jakościowych takich jak: wielkość (mały, duży, średni, gruby, cienki, wysoki, niski, cienki, najcieńszy, taki sam), ciężar (ciężki, lekki, cięższy, lżejszy, taki sam), pojemność, kształt, długość (długi, dłuższy, najdłuższy, krótki, krótszy, najkrótszy), szerokość (szeroki, szerszy, najszerszy) i wysokość (wysoki, wyższy, najwyższy, niski, niższy, najniższy, taki sam).

Drugim ważnym obszarem edukacji matematycznej w przedszkolu jest przestrzeń, zajmowana przez przedmioty. Dotyczy to położenia przedmiotów względem innych przedmiotów oraz kierunku przemieszczania się przedmiotów w tej przestrzeni. Dzięki temu dziecko uczy się określeń takich jak: na, pod, przed, za, poza, obok, na lewo, na prawo, naprzeciw, wewnątrz, na brzegu, na zewnątrz. W toku zajęć dziecko uczy się też terminów: w prawo, w lewo, w przód, w tył, do góry, na dół, przed siebie, za siebie, w bok, na wprost.

Kolejnymi istotnymi treściami jest pojęcie czasu. Dziecko poznaje wyrażenia: długo – dłużej, teraz – przedtem, najpierw, potem, krótko – krócej, rano, wieczór, południe, noc, dzisiaj, wczoraj, jutro. W trakcie zabaw dziecko uczy się pór roku, dni tygodnia, nazw miesięcy. Określa również czas trwania różnych czynności poprzez śledzenie wskazówek zegara (stąd – dotąd) np. podczas zabawy, jedzenia, ubierania się.

Zabawy i ćwiczenia orientacyjne są z kolei podstawą do nauki geometrii. Dzieci zapoznają się z podstawowymi figurami geometrycznymi zarówno płaskimi jak i przestrzennymi (koło, kula, kwadrat, prostokąt, trójkąt, sześcian). Układają z nich różne kom-pozycje geometryczne oraz rozpoznają je w otoczeniu i nazywają.

W miarę zdobywania nowych doświadczeń dzieci wyodrębniają zbiory i podzbiory. Klasyfikują i segregują przedmioty i figury geometryczne według różnych cech. Określają, które przedmioty spełniają jakieś dwie cechy, co jest przygotowaniem do pojęcia części wspólnej zbioru.

Następnym etapem edukacji matematycznej w przedszkolu jest kształtowanie pojęcia liczby elementów zbioru, oceniając liczebność „na oko”.

Efektywność edukacji matematycznej u dzieci w dużej mierze zależy od właściwego dopasowania treści kształcenia do ich możliwości rozwojowych. Bardzo dużo zależy też od korzystnego dostosowania treści do tego, co dzieci już potrafią.

 

Nauczyciel w przedszkolu powinien przestrzegać zasad, które są niezbędne w edukacji matematycznej małego dziecka:

  • treści atrakcyjne dla dziecka nie mogą w żadnym wypadku przesłonić zagadnień z matematyki, 
  • treści matematyczne należy łączyć z innymi w sposób naturalny tylko wtedy, kiedy to jest możliwe, 
  • edukacja matematyczna musi być prowadzona systematycznie, 
  • przy wprowadzaniu nowych, abstrakcyjnych pojęć należy przestrzegać zasad stopniowania trudności.

W pracy nad kształtowaniem pojęć matematycznych u dzieci w wieku przedszkolnym należy stosować przede wszystkim metody czynne, ale także słowne i oglądowe. Aby uatrakcyjnić zajęcia, nauczyciel może przeplatać metody lub łączyć w jednym zajęciu kilka metod, gdyż służą one stwarzaniu sytuacji sprzyjających rozwojowi aktywności poznawczej dzieci. Jedną z najskuteczniejszych metod rozwijania pojęć matematycznych jest koncepcja czynnościowego nauczania. Polega ona na organizowaniu czynności dziecka z wykorzysta-niem dobrze dobranych pomocy dydaktycznych. Początkowo te czynności mają formę zabawy, aby później zastąpić je słowami, symbolami, różnymi schematami.

Podstawowymi formami w edukacji przedszkolnej są zajęcia i zabawy dowolne, zajęcia dydaktyczne, a także sytuacje okolicznościowe.

Dobrze zorganizowana i efektywna edukacja matematyczna w przedszkolu kształtuje u dzieci rozumowanie, odporność emocjonalną i umiejętności. Wszystko to jest podstawą przyszłych sukcesów szkolnych wszystkich przedszkolaków.

 

Opracowanie

Krystyna Kudłacik


 

Prawa dziecka – jakie prawa mają dzieci?

Prawa dziecka – jakie prawa mają dzieci?

 

Prawa dziecka przysługują każdemu dziecku niezależnie od wieku, płci, koloru skóry czy miejsca zamieszkania. Czym są prawa dziecka, kiedy zostały uchwalone i jakie akty prawne dotyczące praw dziecka obowiązują obecnie?

Prawa dziecka to jedna z kategorii zaliczanych do szerokiej grupy praw człowieka, które przysługują każdemu z nas tylko dlatego, że jesteśmy ludźmi. Do praw człowieka zaliczane jest m.in. prawo do życia, wolności, edukacji – są one powszechne, a więc takie same dla wszystkich, przyrodzone, czyli istnieją niezależnie od woli władzy, i niezbywalne – czyli nikt nie może ich ludziom odebrać.

Podobnie jest z prawami dziecka: przysługują one każdemu dziecku bez wyjątku i powinny być respektowane przez każdego dorosłego.

 

Historia praw dziecka

 

Idea praw dziecka nie jest nowa, ale też jej korzenie nie sięgają zbyt daleko. Choć z tego, że dziecko to nie mały dorosły, zdawano sobie sprawę już od wieków – o czym świadczą choćby rytuały inicjacji, wchodzenia w dorosłość, praktykowane w wielu kulturach – to jednak jeszcze w XVIII wieku panowało przekonanie, że dziecko to ledwie „materiał” na człowieka, i by wyrosło na pełnowartościową osobę, wymaga dyscypliny. Niekiedy tak surowej, że mało które dziecko w rodzinie dożywało kilkunastu lat.

Dopiero na przełomie XVIII i XIX wieku powszechnie zaczęto zdawać sobie sprawę z faktu, że dzieci, by należycie się rozwijały, potrzebują opieki i ochrony. Bodźcem, który zapoczątkował lokalną najpierw, a później międzynarodową działalność na rzecz dzieci, ich praw i ochrony, była historia ośmiolatki z amerykańskiego Baltimore.

 

Pierwsze stowarzyszenia broniące praw dziecka

 

Dziewczynka – Mary Ellen Wilson – była regularnie bita przez matkę, a pomocy udzielili jej dopiero działacze miejscowego stowarzyszenia przeciw okrucieństwu wobec zwierząt. Cała sytuacja miała miejsce w 1874 roku. Została szeroko nagłośniona – w ciągu kilku następnych lat w Stanach Zjednoczonych powstało ponad 200 miejscowych stowarzyszeń, które miały chronić dzieci przed przemocą ze strony dorosłych.

Stopniowo w ich działania zaczęły włączać się lokalne samorządy, a następnie organizacje państwowe. Coraz silniej zaczęto zdawać sobie sprawę z tego, że dziecko nie jest własnością dorosłych – jest od nich mniejsze, słabsze, musi mieć zapewnioną ochronę przed ich siłą.

Dzieci zaczęto też traktować jako osoby, które – z racji wieku – potrzebują optymalnych, godziwych warunków życia, bo tylko dzięki nim mogą właściwie się rozwijać. Podobne organizacje zaczęły powstawać również w innych krajach.

W Europie już od 1880 roku tworzyły się towarzystwa i organizacje zajmujące się tworzeniem domów wychowawczych dla dzieci porzuconych i bezdomnych, dziennych placówek opiekuńczych dla dzieci zaniedbanych, a także nad łagodzeniem przepisów prawa karnego dla nieletnich.

Dobrze wiedzieć

 

Najważniejsze akty prawne

 

Najważniejszym dokumentem, który określa prawa dziecka jest Konwencja o prawach dziecka, którą uchwaliło Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych 20 listopada 1989 r. Została ratyfikowana przez 192 kraje – wszystkie zobowiązały się do przestrzegania i realizowania jej zapisów. Polska ratyfikowała tę konwencję w 1991r. 

Ale nie jest to dokument jedyny.

  • W 1924 roku Zgromadzenie Ogólne Ligi Narodów uchwaliło Deklarację Praw Dziecka, zwaną również Deklaracją Genewską.
  • W 1959 roku Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych proklamowało Deklarację Praw Dziecka, która jest rozszerzeniem Deklaracji Genewskiej.
  • W 1995 roku Rada Europy opublikowała Europejską strategię na rzecz dzieci – dokument określający modelowy zakres ochrony prawnej dziecka, jaki powinien obowiązywać wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej. Zawarte w niej zasady zebrano następnie w kolejny dokument – Europejską Konwencję o Wykonywaniu Praw Dzieci. Uchwalono ją w 1996 r, Polska ratyfikowała ją w 1997 roku, konwencja weszła w życie w 2000 roku. 
  • W 2000 r powstały dwa dodatkowe protokoły do Konwencji o Prawach Dziecka, które dotyczyły angażowania dzieci w konflikty zbrojne i handlu dziećmi, dziecięcej prostytucji i pornografii. 
  •  

Akty prawne w Polsce

 

W Polsce najważniejszymi aktami prawnymi, gwarantującymi prawa dziecka są:

  • Konstytucja RP– w art. 72. Konstytucji zapisano m.in. prawo do ochrony dziecka przed przemocą, wyzyskiem, okrucieństwem i demoralizacją, a także prawo do opieki i pomocy władz dla dzieci pozbawionych opieki rodzicielskiej.
  • Konwencja o Prawach Dziecka.
  • Ustawa o Rzeczniku Praw Dziecka.

 

Jakie prawa mają dzieci?

 

Prawa dziecka najpełniej określa Konwencja o Prawach Dziecka, przyjęta przez Organizację Narodów Zjednoczonych w 1989 r. Prawa te sformułowano, kierując się kilkoma ważnymi zasadami.

  • Po pierwsze – zasadą dobra dziecka, która oznacza, że wszystkie działania podejmowane wobec dziecka muszą leżeć w jego jak najlepiej pojętym interesie.
  • Po drugie, zasadą równości, co oznacza, że wszystkie dzieci są równe wobec prawa, bez względu na to, skąd pochodzą, jaką mają płeć. Ustalono również zasadę poszanowania praw i odpowiedzialności obojga rodziców, która oznacza, że to rodzina jest najważniejsza, a państwo ingeruje tylko w uzasadnionych przypadkach i wedle określonych procedur.
  • Wreszcie – zasadą pomocy państwa, wedle której zobowiązane jest ono do pomagania rodzinom, które takiej pomocy potrzebują. W dokumencie tym prawa dziecka podzielono na różne kategorie. 

 

Lista praw dziecka:

 

Prawa cywilne i wolności osobiste, umożliwiające rozwój dziecka: 

  • Prawo do życia i rozwoju,
  • Prawo do tożsamości i identyczności (prawo do nazwiska, imienia, obywatelstwa, wiedzy o własnym pochodzeniu),
  • Prawo do swobody myśli, sumienia i wyznania,
  • Prawo do wyrażania własnych poglądów i występowania w sprawach jego dotyczących w postępowaniu administracyjnym i sądowym, 
  • Prawo do wychowywania w rodzinie i kontaktów z rodzicami w przypadku rozłączenia z nimi,
  • Prawo do wolności od przemocy fizycznej lub psychicznej, wyzysku, nadużyć seksualnych i wszelkiego okrucieństwa,
  • Prawo do godności i szacunku.
  • Prawo do nietykalności osobistej,
  • Prawo nierekrutowania do wojska poniżej 15. roku życia.

Prawa socjalne:

  • Prawo do odpowiedniego standardu życia,
  • Prawo do ochrony życia,
  • Prawo do zabezpieczenia socjalnego,
  • Prawo do opieki zdrowotnej,
  • Prawo do wypoczynku i czasu wolnego.

Prawa ekonomiczne:

  • Prawo do nauki,
  • Prawo do ochrony pracy podejmowanej w ramach wakacyjnego zarobku lub w ramach nauki 

Prawa kulturalne:

  • Prawo do korzystania z dóbr kultury,
  • Prawo do informacji,
  • Prawo do znajomości swoich praw.

Prawa polityczne lub publiczne – dzięki nim dziecko może uczestniczyć w życiu państwa:

  • Prawo do stowarzyszania się i zgromadzeń w celach pokojowych. 
  • Prawo do wyrażania swoich poglądów.

Najważniejszym aktem prawnym, który określa prawa dziecka jest Konwencja o prawach dziecka. Potocznie nazywa się ją światową konstytucją praw dziecka. Została uchwalona 20 listopada 1989 roku przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych. Wszystkie 192 kraje, które zdecydowały się ratyfikować ten dokument, zobowiązały się do respektowania i realizowania jego zapisów. Polska uczyniła to w 1991 roku.
Konwencja jest dokumentem w pewnym sensie rewolucyjnym bo po raz pierwszy zostały w niej uwzględnione prawa i wolności osobiste dziecka takie jak np. prawo do prywatności, swobody wypowiedzi etc. Konwencja wprowadziła też mechanizm kontroli respektowania praw dziecka przez poszczególne państwa. Są one zobowiązane do składania raportów z wykonywania Konwencji, rozpatrywanych następnie przez specjalnie powołany w tym celu Komitet Praw Dziecka z siedzibą w Genewie.

Konwencja zakłada, że dzieci nie są w pełni dojrzałe i na tyle świadome, by same mogły o siebie zadbać, przez co należy im się szczególna opieka i ochrona. Najważniejszymi zasadami, którymi kierowali się twórcy Konwencji są : zasada kierowania się zawsze dobrem dziecka oraz zasada równości wobec prawa wszystkich dzieci niezależnie od pochodzenia, koloru skóry czy wyznania.

Polska była inicjatorem i pomysłodawcą stworzenia Konwencji o prawach dziecka dlatego też spoczywa na nas szczególna rola, aby prawa dziecka były w Polsce znane i przestrzegane.

 


 

Warunki pomyślnej adaptacji dziecka w przedszkolu

 

JAK PRZYGOTOWAĆ DZIECKO
DO CAŁODZIENNEGO POBYTU W PRZEDSZKOLU !
Drodzy rodzice:
– starajcie się jak najwięcej mówić o przedszkolu, przypominajcie dziecku imiona nauczycielek
– przypominajcie dziecku nazwę znaczka w przedszkolnej szatni
– powiedzcie dziecku, że w przedszkolu będzie jadło trzy posiłki: śniadanie, drugie śniadanie, obiad
– dopilnujcie by dziecko zjadało posiłki przy stole bez wstawania, odchodzenia ( tak jemy w przedszkolu)
– pozwólcie dziecku samodzielnie wykonywać czynności samoobsługowe: jedzenie, próby rozbierania i ubierania się, mycie rąk, korzystanie z toalety
– wyjaśnijcie dziecku, że przebranie się w piżamkę nie oznacza spania nocnego
– w przedszkolu odpoczywamy, relaksujemy się na leżąco, na leżaczku, później się ubieramy, jemy obiad i wracamy do domu
– przygotujcie ulubioną przytulankę, którą dziecko będzie miało na leżaku
ustalcie z dzieckiem porę odbioru z przedszkola, np. Przyjdę po ciebie po obiedzie i zawsze dotrzymujcie słowa
w pierwszych dniach starajcie się odebrać dziecko zaraz po obiedzie
– na pierwszy dzień pobytu w przedszkolu przygotujcie dla dziecka: kapcie, przytulankę na leżak, piżamkę w materiałowym worku na sznurku (worek koniecznie podpisany), pudełko chusteczek higienicznych, ewentualnie chusteczki nawilżane
– w pierwszy dzień pożegnajcie się z dzieckiem serdecznie i krótko, bądźcie spokojni i pogodni, Wasz niepokój mógłby udzielić się dziecku; nie przeciągajcie pożegnań
– chodzenie do przedszkola traktujcie jako zupełnie normalną rzecz
 
 
SZANOWNI RODZICE
Czekamy na Wasze pociechy! Z Waszą pomocą adaptacja dzieci do warunków przedszkola przebiegnie sprawnie. My postaramy się, aby dzieci czuły się z nami bezpieczne. Otoczymy każde dziecko troską, życzliwością i serdecznością.
Dyrekcja i nauczyciele Przedszkola „ Radość”

 

Wychowanie patriotyczne dzieci

W związku z obchodzoną w tym roku setną rocznicą odzyskania przez Polskę niepodległości chcemy państwa zainteresować problematyką wychowania do wartości i kształtowania postaw patriotycznych  u dzieci.

Wychowanie ludzi młodych w duchu wartości powinno rozpocząć się już w przedszkolu. Bowiem to w wieku przedszkolnym kształtują się podstawy osobowości. Przedszkole kształtuje u dzieci  nawyki, cechy charakteru i zaczątki postaw, jakie wymagane będą w życiu społecznym. Do miana patrioty dorasta się przez całe lata, ale w tworzeniu się postaw patriotycznych ogromną rolę spełniają również przeżycia i doświadczenia z okresu dzieciństwa.

U małego dziecka nie kształtuje się dojrzała postawa patriotyczna, a pojęcie „Ojczyzna” jest dla niego wyrazem abstrakcyjnym. Jednak nasze oddziaływania  pozwolą stworzyć podstawę przywiązania do własnego miejsca zamieszkania i jego tradycji, czyli do tzw. „małej Ojczyzny”. Na początku edukacji musimy też wyrobić u dzieci przywiązanie do takich pojęć, jak symbole narodowe, obyczaje i obrzędy W tym zadaniu ważną rolę  odgrywają zarówno dorośli członkowie rodziny, jak i  nauczyciele. Umożliwiają oni dzieciom kontakty z ojczystą przyrodą i kulturą, literaturą i tradycjami.

Małe dzieci uczą się poprzez naśladowanie dorosłych, dlatego początkowo obraz Ojczyzny utożsamiają z domem rodzinnym, ulubionym miejscem zabaw, bliskimi osobami. Stopniowo staje się nią środowisko lokalne, a więc i przedszkole. Tam dziecko zostaje członkiem grupy, w której zajmuje określone pozycje. Zaczyna podlegać opinii społecznej i uczy się współdziałania. Ważną rolą przedszkola w kształtowaniu postaw patriotycznych jest też dostarczanie wiadomości o najbliższym otoczeniu. Obok bezpośredniej obserwacji, najcenniejszym źródłem wiadomości i przeżyć dzieci są zajęcia z zakresu rozwijania mowy i myślenia. Nauczycielki wykorzystują różne formy pracy: opowiadania utworów, czytanie  utworów literackich w połączeniu z oglądaniem ilustracji, przekazywanie baśni, legend, inscenizowanie utworów literackich bądź tworzenie tekstów literackich przez dzieci.  Ich treść pozwala poznać środowisko społeczne, przemawia do emocji i wyobraźni dziecka i zachęca do naśladowania. W trakcie działalności plastycznej dziecko kształtuje obraz Ojczyzny w oryginalny sposób, przez co wyraża ono własne myśli i uczucia. W kształtowaniu obrazu Ojczyzny u dzieci w wieku przedszkolnym szczególne znaczenie ma również muzyka.

Zadaniem dorosłych jest także przekazanie dzieciom  wiedzy o symbolach narodowych (godłem, barwami narodowymi, hymnem, herbami miast)  i ich znaczeniu oraz ukształtowanie właściwego do nich stosunku. Pielęgnowanie tradycji narodowych wiąże się z kolei z zainteresowaniem młodego pokolenia pomnikami bohaterów narodowych, miejscami pamięci narodowej, pamiątkami historycznymi znajdującymi się w najbliższym otoczeniu.

W wychowaniu patriotycznym dzieci pamiętać trzeba o stosunku małych dzieci do pracy. Nie wystarczy jednak samo zapoznanie dzieci z pracą ludzi dorosłych i jej wartością. Należy wdrażać dzieci do wykonywania rozmaitych prac dopasowanych do ich możliwości. Już w przedszkolu stosujemy więc różnego rodzaju dyżury, wykonujemy prace użyteczne.

Ważną rolę w kształtowaniu postawy małego patrioty odgrywa także wyrobienie szacunku i dostrzeżenie piękna przyrody ojczystej oraz kultury polskiej. W kontaktach z naturą wyzwalają się u dzieci przeżycia, które pozwalają poznać otaczający świat, a dzieje naszej kultury są wspaniałym przykładem podtrzymywania tożsamości narodowej.

Omówione zagadnienia wchodzą w zakres wychowania patriotycznego realizowanego poprzez proces wychowawczo – dydaktyczny w naszym przedszkolu. Ważną rolę odgrywają w nim zajęcia dydaktyczne, spacery, wycieczki, uroczystości, spotkania z ciekawymi ludźmi oraz praca i zabawa dzieci. Wykorzystując  dziecięcą ciekawość i stałą gotowość do poznawania i przeżywania staramy się formować  wrażliwą naturę dziecka tak, by kiedyś słowo „Polak” i „Ojczyzna” wypowiadało z najgłębszą dumą.

Opracowanie

Krystyna Kudłacik

Język angielski – nauka czy zabawa?

Język angielski – nauka czy zabawa?

Naukę języka obcego można zacząć w każdym wieku, jednakże najlepiej zrobić to już na etapie przedszkolnym. Przemawia za tym fakt, że:

– umysły dzieci są niezwykle chłonne, najmłodsi bardzo szybko się uczą, szybko i naturalnie opanowują wymowę i poprawny akcent dzięki plastyczności organów wymowy

– dzieci w tym wieku charakteryzują się znakomitą pamięcią mechaniczną, dobrym słuchem i łatwością powtarzania ze słuchu

– są ufne i aktywne, szybko przystosowują się do nowych sytuacji, działają spontanicznie i chętnie podejmują ryzyko, a także zazwyczaj nie posiadają lęku przed mówieniem, co sprawia, że uczą się znacznie łatwiej niż dorośli

– w trakcie zajęć ćwiczą pamięć i wyrabiają spostrzegawczość, poszerzają percepcję i kształcą myślenie abstrakcyjne

– nauka języka obcego wpływa na przyspieszenie ich rozwoju intelektualnego i przyczynia się do wzbogacenia inteligencji w różnych dziedzinach

– dzieci znające języki obce mogą być lepiej przygotowane do przyszłej systematycznej nauki języka obcego oraz znacznie łatwiej sprostają przyszłym wymaganiom w szkole.

 

 

Na czym polega nauka języka obcego w tym wieku?

Nauczanie języka angielskiego na etapie przedszkolnym nie jest systematycznym nauczaniem w pełnym tego słowa znaczeniu. Nauka ma być zabawą i przyjemnością, stąd też dominującą formą będzie właśnie zabawa. Oznacza to, że najmłodsi uczyć się będą głównie poprzez zabawy z dźwiękami – piosenki, łamigłówki, rymowanki, wiersze, opowiadania oraz poprzez nawiązywanie komunikacji werbalnej – odgrywanie scenek, wydawanie poleceń, zadawanie pytań i udzielanie odpowiedzi w języku angielskim. Podczas takich ćwiczeń dzieci osłuchują się z językiem obcym, próbują naśladować dźwięki.

Efekt tej nauki często nie jest widoczny na zewnątrz. Maluchy szybko zapominają co robiły na zajęciach. Więcej się uczą, niż potrafią pokazać. Dlatego też nauki języka obcego nie powinno się przeliczać na to ile dziecko nauczyło się nowych słówek. Wiersz, piosenkę, którą dziecko słyszało na zajęciach, dziecko może zechcieć zaśpiewać dopiero po kilku miesiącach. Sens w tak wczesnej nauce polega bardziej na „wyczuleniu” dziecka na nowe języki, dzięki czemu będzie się szybciej i skuteczniej uczyło ich w późniejszym wieku.

Metody i techniki stosowane w nauczaniu języka angielskiego

Metoda TPR – metoda reagowania całym ciałem

To wydawanie przez nauczyciela prostych poleceń w języku angielskim, demonstrowanych przez niego odpowiednim ruchem. Dzieci uczą się poprzez bezpośrednie doświadczanie – naśladując konkretne zachowania i wykonując polecenia nauczyciela. Nie wymaga się od dzieci powtarzania poleceń. Kiedy są one gotowe do mówienia, przejmują rolę nauczyciela i same wydają polecenia rówieśnikom.

 

Metoda audiolingwalna

Praca tą metodą odbywa się w sposób mechaniczny poprzez wielokrotne powtarzanie, zapamiętywanie i utrwalanie ćwiczonego materiału. Ćwicząc struktury językowe wykorzystuje się piosenki, rymowanki oraz odgrywanie scenek.

 

Metoda oparta na opowiadaniu historyjek – Storytelling

Polega na prezentowaniu dzieciom historyjki, w której poruszane są zagadnienia dotyczące różnorodnych sytuacji, z którymi dzieci spotykają w codziennym życiu. Opowiadanie dzieciom historyjek jest skutecznym sposobem przekazywania nowych informacji, wzbogaca obraz świata dziecka, uczy nowego słownictwa i poprawnych struktur gramatycznych. Metoda ta wykorzystuje również elementy dramy – dzieci są bohaterami i odgrywają różne role w scenkach.

 

• Piosenki i rymowanki

Są to techniki, które służą prezentacji nowego materiału, ćwiczeniu nowych struktur językowych, słownictwa, wymowy. Melodia i ruch wiążący się z wieloma piosenkami ułatwia zapamiętywanie nowych wyrazów i zwrotów.

 

• Zagadki

Zagadki mogą być słowne, ruchowe i obrazkowe. Motywują dzieci do uważnego słuchania i wychwytywania znaczących informacji, sprzyjają zapamiętywaniu nowego słownictwa.

 

• Gry i zabawy

Zapewniają autentyczny kontekst językowy, dają możliwość współzawodnictwa, uczą przestrzegania reguł, oczekiwania na swoją kolej, a także umiejętności przegrywania. Najczęściej wykorzystywane są: zabawy ruchowe, zgadywanki oraz gry zachęcające do mówienia.

 

 

Pamiętajmy, że dzieci są zdolne do nauczenia się każdego zasłyszanego języka, jeśli tylko znajdzie się motywację i zachętę. Najmłodsi posiadają naturalną ciekawość świata i chęć do nauki, co warto wykorzystać zachęcając je do poznawania obcego języka. Stwarzajmy więc dzieciom warunki do jak najczęstszego używania tego języka – nie zmuszajmy, ale jak najczęściej zachęcajmy – bawmy się i śpiewajmy ze swoją pociechą po angielsku, mając na uwadze, by proponowane przez nas formy dawały dzieciom radość i satysfakcję.

 

 

Literatura:

Komorowska H.: Metodyka nauczania języków obcych, Warszawa 2005.

Chauvel D. i in.: Język angielski w przedszkolu i szkole podstawowej, Warszawa 2003.